สวัสดีค่ะ เราสมัครสมาชิกพันทิปเพื่อที่จะเข้ามาเขียนกระทู้นี้โดยเฉพาะ ขออภัยถ้าแท็กห้องผิดหรือใช้คำที่ไม่เหมาะสมนะคะ
บางทีฉันก็รู้สึกแย่ รู้สึกไม่มั่นใจเหมือนกันนะ ไม่รู้ทำไมอะ แต่ว่าฉันมักเป็นคนขี้กลัวอะ กลัวไปหมด เราจะทำได้หรอ กลัวพลาด กลัวว่าเราไม่ดีพอ บางคนถามทำไมไม่พยายามทำให้มันดีล่ะ เราอาจยังพยายามไม่มากพอก็ได้นะ แต่คือเราพยายามแล้วไง แต่คนอื่นก็ไม่เห็นความพยายามของเรา และบางทีเราก็พยายามมามากพอจนเรารู้สึกว่าเราเดินมาไกลมากแล้วนะ แล้วเราก็เหนื่อยมากแล้วด้วย แต่เราก็ยังไม่เห็นจุดหมายสักที มันเลยทำให้เรารู้สึกเหนื่อย ท้อ แล้วก็เฟลมากๆ เหมือนวิ่งไปโดยไม่มีเส้นชัยใครก็เหนื่อยเป็นธรรมดาใช่ไหม ส่วนความรู้สึกไม่มั่นใจ กลัวนั่นกลัวนี่ มันอาจจะเกิดจากการที่เราเฟลซ้ำๆหลายๆครั้งก็ได้นะ ปกติแต่ก่อนเราก็เป็นคนทำอะไรมีความมั่นใจในตัวเองพอสมควร ก็เพราะมั่นใจว่าเราทำได้แน่นอน เราได้ที่นี่แน่นอน แต่พอจริงๆแล้วมันไม่ได้ มันก็ดาวน์ แต่ดาวน์แล้วก็ลุกขึ้นมาสู้ใหม่ แต่จริงๆแล้วคือเราดาวน์และลุกขึ้นมาสู้ใหม่มากกว่า 20 รอบอะ ในอีเมลของเราส่งจดหมายสมัครงานไปเป็นร้อยๆฉบับ เราวอคอิน ตระเวณสอบ ตระเวณถามไปทั่วแล้ว จนแบบมันท้อ มันเหนื่อย มันหมดความมั่นใจ หมดกำลังใจ มันล้าสะสมๆกันมาเรื่อยๆอะ บางทีเราก็น้อยใจในโชคชะตานะ ที่บางคนแทบไม่ต้องพยายามอะไรเลย งานก็มากองรอตรงหน้า แต่กับบางคนที่พยายามต่อสู้ดิ้นรนแทบตาย หาเครือข่าย ถามคนนู้น คนนี้ เปิดเว็บดู วอคอิน ลองไปสอบหลายต่อหลายที่แต่ก็ไม่ได้อะ ทั้งๆที่ถ้าพูดกันตรงๆ คนที่ไม่ต้องพยายามอะไรเลยเดินเข้าไปได้ง่ายๆเพียงเพราะเหตุผลเส็งเคร็งว่าบ้านใกล้ เด็กเส้น เอาเงินยัดหรือรู้จักคนนั้นคนนี้ ความสามารถของเขากับเราก็ไม่ได้แตกต่างอะไรกันเลย เขาก็ไม่ได้เก่งกาจอะไรไปกว่าเราเลย แต่เขากลับเดินเข้าไปได้ง่ายๆอะ แล้วสายของฉันไม่ใช่สายที่ขาดแคลนแบบแพทย์ พยาบาล ที่ไปที่ไหนเขาก็รับ สมัครปุ๊ปได้เลย รับด่วน นี่คือไปที่ไหนก็ตำแหน่งเต็มๆๆๆ คัดคนแล้วคัดคนอีก นักกายภาพจบมาปีละหลายพันคนก็ต้องมาแย่งงานกันทำทุกทางเพื่อให้ได้งานใครมีเส้นก็ใช้ รู้จักคนไหนก็ฝาก ลูกหลานคนใหญ่คนโตก็สบายไม่ต้องต่อสู้ดิ้นรนอะไร คนเก่าก็ไม่ออก ตำแหน่งก็ไม่เปิดเพิ่ม คนจบมาใหม่หรือไม่ถูกเลือกก็ว่างงานไป คืออารมณ์แบบน้อยใจหรอก็อธิบายไม่ถูกเหมือนกัน แต่คือตอนแรกเราศรัทธาในวิชาชีพนี้มากอะ คือเรารักในวิชาชีพนี้ เราภูมิใจในวิชาชีพนี้ที่ได้ช่วยเหลือคนด้วยสองมือของเราเอง และเราก็มั่นใจว่าวิชาชีพนี้ในสายการแพทย์ไม่มีวันตกงานแน่นอน แต่พอเอาเข้าจริงๆคือเหมือนเราค่อยๆหมดความศรัทธาลงไปทีละนิดๆอะ เพราะเราไม่เชื่ออีกแล้ว ว่าวิชาชีพก็ไม่มีวันตกงาน ยอมรับว่าเฟลและจิตตกมากๆค่ะ วอนอย่าด่าเยอะนะคะเพราะรู้สึกไปแล้ว คนที่ถูกเลือกไม่ว่าจะเหตุผลอะไรก็ตามไม่มีวันเข้าใจความรู้สึกของคนไม่ถูกเลือกซ้ำๆหรอกค่ะ
ความในใจของนักกายภาพตัวน้อยๆที่ตกงาน
บางทีฉันก็รู้สึกแย่ รู้สึกไม่มั่นใจเหมือนกันนะ ไม่รู้ทำไมอะ แต่ว่าฉันมักเป็นคนขี้กลัวอะ กลัวไปหมด เราจะทำได้หรอ กลัวพลาด กลัวว่าเราไม่ดีพอ บางคนถามทำไมไม่พยายามทำให้มันดีล่ะ เราอาจยังพยายามไม่มากพอก็ได้นะ แต่คือเราพยายามแล้วไง แต่คนอื่นก็ไม่เห็นความพยายามของเรา และบางทีเราก็พยายามมามากพอจนเรารู้สึกว่าเราเดินมาไกลมากแล้วนะ แล้วเราก็เหนื่อยมากแล้วด้วย แต่เราก็ยังไม่เห็นจุดหมายสักที มันเลยทำให้เรารู้สึกเหนื่อย ท้อ แล้วก็เฟลมากๆ เหมือนวิ่งไปโดยไม่มีเส้นชัยใครก็เหนื่อยเป็นธรรมดาใช่ไหม ส่วนความรู้สึกไม่มั่นใจ กลัวนั่นกลัวนี่ มันอาจจะเกิดจากการที่เราเฟลซ้ำๆหลายๆครั้งก็ได้นะ ปกติแต่ก่อนเราก็เป็นคนทำอะไรมีความมั่นใจในตัวเองพอสมควร ก็เพราะมั่นใจว่าเราทำได้แน่นอน เราได้ที่นี่แน่นอน แต่พอจริงๆแล้วมันไม่ได้ มันก็ดาวน์ แต่ดาวน์แล้วก็ลุกขึ้นมาสู้ใหม่ แต่จริงๆแล้วคือเราดาวน์และลุกขึ้นมาสู้ใหม่มากกว่า 20 รอบอะ ในอีเมลของเราส่งจดหมายสมัครงานไปเป็นร้อยๆฉบับ เราวอคอิน ตระเวณสอบ ตระเวณถามไปทั่วแล้ว จนแบบมันท้อ มันเหนื่อย มันหมดความมั่นใจ หมดกำลังใจ มันล้าสะสมๆกันมาเรื่อยๆอะ บางทีเราก็น้อยใจในโชคชะตานะ ที่บางคนแทบไม่ต้องพยายามอะไรเลย งานก็มากองรอตรงหน้า แต่กับบางคนที่พยายามต่อสู้ดิ้นรนแทบตาย หาเครือข่าย ถามคนนู้น คนนี้ เปิดเว็บดู วอคอิน ลองไปสอบหลายต่อหลายที่แต่ก็ไม่ได้อะ ทั้งๆที่ถ้าพูดกันตรงๆ คนที่ไม่ต้องพยายามอะไรเลยเดินเข้าไปได้ง่ายๆเพียงเพราะเหตุผลเส็งเคร็งว่าบ้านใกล้ เด็กเส้น เอาเงินยัดหรือรู้จักคนนั้นคนนี้ ความสามารถของเขากับเราก็ไม่ได้แตกต่างอะไรกันเลย เขาก็ไม่ได้เก่งกาจอะไรไปกว่าเราเลย แต่เขากลับเดินเข้าไปได้ง่ายๆอะ แล้วสายของฉันไม่ใช่สายที่ขาดแคลนแบบแพทย์ พยาบาล ที่ไปที่ไหนเขาก็รับ สมัครปุ๊ปได้เลย รับด่วน นี่คือไปที่ไหนก็ตำแหน่งเต็มๆๆๆ คัดคนแล้วคัดคนอีก นักกายภาพจบมาปีละหลายพันคนก็ต้องมาแย่งงานกันทำทุกทางเพื่อให้ได้งานใครมีเส้นก็ใช้ รู้จักคนไหนก็ฝาก ลูกหลานคนใหญ่คนโตก็สบายไม่ต้องต่อสู้ดิ้นรนอะไร คนเก่าก็ไม่ออก ตำแหน่งก็ไม่เปิดเพิ่ม คนจบมาใหม่หรือไม่ถูกเลือกก็ว่างงานไป คืออารมณ์แบบน้อยใจหรอก็อธิบายไม่ถูกเหมือนกัน แต่คือตอนแรกเราศรัทธาในวิชาชีพนี้มากอะ คือเรารักในวิชาชีพนี้ เราภูมิใจในวิชาชีพนี้ที่ได้ช่วยเหลือคนด้วยสองมือของเราเอง และเราก็มั่นใจว่าวิชาชีพนี้ในสายการแพทย์ไม่มีวันตกงานแน่นอน แต่พอเอาเข้าจริงๆคือเหมือนเราค่อยๆหมดความศรัทธาลงไปทีละนิดๆอะ เพราะเราไม่เชื่ออีกแล้ว ว่าวิชาชีพก็ไม่มีวันตกงาน ยอมรับว่าเฟลและจิตตกมากๆค่ะ วอนอย่าด่าเยอะนะคะเพราะรู้สึกไปแล้ว คนที่ถูกเลือกไม่ว่าจะเหตุผลอะไรก็ตามไม่มีวันเข้าใจความรู้สึกของคนไม่ถูกเลือกซ้ำๆหรอกค่ะ